സാങ്കേതികവിദ്യ എന്നെ അമ്പരപ്പിക്കാതായപ്പോൾ

എഴുത്തിനോടുള്ള അഭിനിവേശം ഞാനുമായി ചങ്ങാത്തത്തിലായിട്ട് കുറച്ചധികം നാളുകളായിരിക്കുന്നു. ഏറെക്കൂറെ ആകസ്മികമായി അത് യാഥാർഥ്യമായി. സാധാരണ സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളും നിരീക്ഷണങ്ങളുമായി ഞാൻ ചില ലേഖനങ്ങൾ എഴുതിത്തുടങ്ങി. അവയുടെ സാഹിത്യഗുണത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കാര്യമായി ആശങ്കപ്പെടുന്നില്ല . എനിക്ക് മനസ്സിൽ തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ കുറിക്കണം അത്രമാത്രം. പക്ഷെ മനുഷ്യന്റെ സഹജ വാസനയെന്നോണം എഴുതിയത് ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വായിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം എനിക്കുമുണ്ടായി. പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനായി ഫെയിസ്‍ബുക്ക് ഒരു എളുപ്പവഴിയായി ഞാൻ കണ്ടു.

എങ്കിലും, എന്റേതായ ഒരു ഡിജിറ്റൽ ഇടം—ഒരു വെബ്സൈറ്റിന്റെ രൂപത്തിൽ—ഉണ്ടാകണമെന്ന ആഗ്രഹം എല്ലായിപ്പോഴും ഞാൻ മനസ്സിൽ താലോലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അതിനായി HTML എന്ന ഭാഷ തന്നെ പഠിക്കണമെന്നുപോലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സമയത്ത് ഞാനാഗ്രഹിച്ച ആ ഡിജിറ്റൽ ഇടത്തിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ തക്കതായി എന്റെ കൈയിൽ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ, എനിക്ക് വിലപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്ന ചില എഴുത്തുകൾ കൈവശം വന്നപ്പോൾ, ആ പഴയ ആഗ്രഹം പുനർജ്ജനിച്ചു.

ഈ ആഗ്രഹം യാദൃച്ഛികമായി ഞാൻ ChatGPT-യുമായി പങ്കുവച്ചു. പൊടുന്നനെ അത് എന്റെ ആശയം ഏറ്റെടുത്തു. ഞാൻ എന്റെ ലേഖനങ്ങൾ പങ്ക് വയ്ക്കുന്ന പക്ഷം, എനിക്കായി ഒരു വെബ്സൈറ്റ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത് നിർമ്മിക്കാൻ സഹായിക്കാമെന്ന് അത് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ വെബ്സൈറ്റുകൾ നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുന്ന Claude Agents പോലുള്ള പ്രത്യേക ഉപയോഗങ്ങൾക്കായി രൂപകൽപന ചെയ്ത നിർമ്മിത ബിദ്ധി സങ്കേതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നേരത്തെ കേട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ഞാൻ ചാറ്റ് GPT-യോടൊപ്പം തന്നെ സഞ്ചരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. തുടർന്നുണ്ടായത് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ അനുഭവമായിരുന്നു. എനിക്ക് പൂർത്തിയായ ഒരു വെബ്സൈറ്റ് നല്കുന്നതിനുപകരം അതിനായുള്ള പ്രക്രിയകളുടെ തുടക്കം മുതൽ ചാറ്റ് GPT എന്നെ വഴിനടത്തി.

ഒരു പ്രൊഫഷണൽ വെബ്സൈറ്റ് ഡെവലപ്പറോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ChatGPT-യുമായുള്ള എന്റെ അനുഭവം. ഞാൻ അതിൽ ആഴത്തിൽ മുഴുകി. അത് എനിക്കായി കംപ്യൂട്ടറിന് വേണ്ട പ്രാഥമിക കോഡ് തയ്യാറാക്കി. തുടർന്ന് HTML, CSS തുടങ്ങിയ, എനിക്ക് ഒരു പരിചയവുമില്ലാതിരുന്ന പാദങ്ങൾ എനിക്ക് ചുറ്റും തത്തിക്കളിച്ചു.

തുടക്കത്തിൽ, GPT പറയുന്നതനുസരിച്ച് കോഡ് കോപ്പി ചെയ്ത് പേസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന ഒരു കാഴ്ചക്കാരൻ മാത്രമായിരുന്നു ഞാൻ. എന്താണ് പേസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതെന്നോ എന്തിനാണ് അത് ചെയ്യുന്നതെന്നോ എനിക്ക് ശരിക്കും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.

തുടർന്നുള്ള രണ്ട് ദിവസം ഒരിക്കൽ ഞാൻ ഏതാണ്ട് വിചിത്രമായി കണ്ടിരുന്ന പദങ്ങൾ ഒരു പുതപ്പുപോലെ എന്നെ മൂടി. HTML, CSS, GitHub, Cloudflare, sitemap, indexing- അങ്ങനെ നീളുന്നു ആ പദാവലി. പക്ഷെ ആ രണ്ടു ദിനങ്ങൾ അവസാനിക്കുംമ്പോൾ ആ വാക്കുകളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന നിഗൂഢത ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായി തന്നെ മറഞ്ഞിരുന്നു. തുടർന്നങ്ങോട്ട് അവ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ അപരിചിതമായ ഭാഷയായിരുന്നില്ല. എനിക്കായി ഒരു ചെറിയ ഒരു ഡിജിറ്റൽ ഇടം നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഉപകരണങ്ങളായി അവ മാറിയിരുന്നു.

ക്രമേണ, ഈ വെബ് സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ വിവിധ ഘടകങ്ങൾ എന്തിനുവേണ്ടിയുള്ളതാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങി. HTML ഒരു വെബ്സൈറ്റിന്റെ ഘടനയാണ്. ഇതാണ് തലക്കെട്ട്, ഇതാണ് ഒരു heading, ഇതാണ് ഒരു paragraph, ഇതാണ് ഒരു ചിത്രം എന്നിങ്ങനെ ബ്രൗസറിനോട് പറയുന്നത് HTML ആണ്. CSS അഥവാ Cascading Style Sheets, ഫോണ്ടുകൾ, മാർജിനുകൾ, പശ്ചാത്തലം, ബോർഡറുകൾ തുടങ്ങി വെബ്സൈറ്റിന്റെ ദൃശ്യസവിശേഷതകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ഒരു വീടിന്റെ ഘടന HTML ആണെങ്കിൽ, അതിന്റെ രൂപവും അകത്തെ അലങ്കാരവുമാണ് CSS. JavaScript വെബ്സൈറ്റിന് പ്രവർത്തനശേഷിയും ഇടപെടലും നൽകുന്നു. Git, ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജോലിയുടെ വിവിധ പതിപ്പുകൾ സൂക്ഷിക്കുകയും അവയുടെ ചരിത്രം പിന്തുടരാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. GitHub ഫയലുകൾ സൂക്ഷിക്കാനും കൈകാര്യം ചെയ്യാനും സഹായിക്കുന്ന ഒരു ഇടമാണ്. Cloudflare ആ ഫയലുകളെ ഇന്റർനെറ്റിലൂടെ ലഭ്യമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

വെബ് സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ച് വളരെ കുറച്ചുമാത്രം അറിയുന്ന ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം ഡിജിറ്റൽ ഇടം സൃഷ്ടിക്കണമെങ്കിൽ, പരമ്പരാഗതമായി ഇത്രയധികം വ്യത്യസ്ത സാങ്കേതിക ഘടകങ്ങളിലൂട കടന്നുപോകേണ്ടിവരുമെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.

എന്നാൽ ആ രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്കിടയിൽ മറ്റൊരു മാറ്റം കൂടി സംഭവിച്ചു. തുടക്കത്തിൽ വെറുതെ കോഡ് കോപ്പി ചെയ്ത് പേസ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്ന ഞാൻ ക്രമേണ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി:

“ഈ വരി ഇവിടെ എന്തിനാണ്?”

“ഇതിന്റെ രൂപം എങ്ങനെ മാറ്റാം?”

“മൊബൈൽ സ്ക്രീനിൽ ഇത് എന്തുകൊണ്ടാണ് വ്യത്യസ്തമായി കാണുന്നത്?”

ചുരുക്കത്തിൽ എന്റെ വെബ്സൈറ്റിനെ സംബന്ധിച്ച ആവശ്യങ്ങൾ ഞാൻ ഉന്നയിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.

നിരാശയുടെയും മടിപ്പിന്റെയും ചില നിമിഷങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. കാര്യങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ നടന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം അപ്രതീക്ഷിതമായ ഫലമുണ്ടാക്കി. എങ്കിലും, ഒടുവിൽ, എന്റെ സാഹിത്യയാത്രകൾക്കായി ഒരു ഭംഗിയുള്ള വെബ്സൈറ്റ് രൂപപ്പെട്ടു. അപ്പോഴാണ് ആ അനുഭവം തന്നെ എഴുതേണ്ട ഒന്നാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയത്.

ഈ രണ്ടു ദിവസത്തെ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ മറ്റൊന്നുകൂടി സംഭവിച്ചു. ഞാൻ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാറ്റത്തിന്റെ വലിയ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഇത്രയധികം സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു വെബ്സൈറ്റ് എനിക്ക് തന്നെ നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ നിർമ്മിത ബുദ്ധിയുടെ സഹായത്തോടെ HTML, CSS, GitHub, Cloudflare, sitemap, Google Search Console എന്നിവയുമായി ഞാൻ ഇടപഴകുകയായിരുന്നു. ഈ സാങ്കേതികവിദ്യകളിൽ ഒന്നും ഞാൻ പ്രാവീണ്യം നേടിയിട്ടില്ല. അവ ഉപയോഗിക്കാൻ ആവശ്യമായത്ര മാത്രം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. എന്നാൽ ആ ചെറിയ അനുഭവം, വലിയൊരു തലത്തിൽ ഈ മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഫലം എന്തായിരിക്കുമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് എന്നെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.

എന്റെ സ്വന്തം അനുഭവം തന്നെ നോക്കൂ. പരമ്പരാഗതമായി ഇത്തരമൊരു വെബ്സൈറ്റ് നിർമ്മിക്കണമെങ്കിൽ, ആവശ്യമായ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഒന്നുകിൽ ഞാൻ തന്നെ പഠിക്കേണ്ടിവരുമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ അവ പഠിച്ചിട്ടുള്ള ഒരാളുടെ സഹായം തേടേണ്ടിവരുമായിരുന്നു. പ്രായോഗികമായി പറഞ്ഞാൽ, എനിക്ക് ഒരു വിദഗ്ധനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുമായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ ആ ആശ്രയം ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വെബ് സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ച് വളരെ കുറച്ച് അറിവുള്ള, എന്നാൽ എന്തെങ്കിലും സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹമുള്ള ഒരാളായ എനിക്ക് നിർമ്മിത ബുദ്ധിയുടെ യുടെ സഹായത്തോടെ അത് ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞു.

നിർമ്മിത ബുദ്ധിയുടെ യുടെ സമീപകാല വളർച്ചയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിലൊന്ന് ഇതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യ അന്തിമ ഉപയോക്താവിന് കൂടുതൽ പ്രാപ്യമാകുകയാണ്. സങ്കീർണ്ണമായ സാങ്കേതിക സംവിധാനങ്ങൾ പിന്നണിയിൽ തുടരുമ്പോൾ, സാധാരണ ഭാഷയിലൂടെയും സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങളിലൂടെയും ഉപയോക്താവിന് അതിനെ സമീപിക്കാൻ കഴിയുന്നു.

എന്റെ കാര്യത്തിൽ, നിർമ്മിത ബുദ്ധി എന്നെ ഒരു വെബ് ഡെവലപ്പറാക്കിയില്ല. പകരം, ഓരോ സാങ്കേതികവിദ്യയിലും വിദഗ്ധനാകേണ്ട ആവശ്യമില്ലാതെ തന്നെ അവയുടെ സഹായത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കാൻ അത് എന്നെ പ്രാപ്തനാക്കി.

ഇത് എന്നെ വൈദ്യുതിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിപ്പിച്ചു.

വൈദ്യുതി എങ്ങനെ ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, എങ്ങനെയാണ് വലിയ ശൃംഖലകളിലൂടെ പ്രസരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്, ട്രാൻസ്ഫോർമറുകളിലൂടെ മാറ്റം വരുത്തപ്പെടുന്നത്, ഒടുവിൽ നമ്മുടെ വീടുകളിലെ സ്വിച്ചിൽ എത്തുന്നത്—ഇതൊന്നും അറിയാതെയാണ് നാം ദിവസവും വൈദ്യുതി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അതിന്റെ പ്രയോജനം അനുഭവിക്കാൻ മുഴുവൻ പ്രക്രിയയും മനസ്സിലാക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. സങ്കീർണ്ണത ഒരു ലളിതമായ ഇന്റർഫേസിന്റെ പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

നിർമ്മിത ബുദ്ധി സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ കാര്യത്തിലും ഇതുപോലൊന്ന് സംഭവിക്കുകയാണോ?

അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, തൊഴിലിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ചിന്തയിൽ അതിന് വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം.

എന്റെ കാര്യത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, പരമ്പരാഗത തൊഴിൽസങ്കൽപ്പത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഒരു വിദഗ്ധനിൽ നിന്ന് സേവനം വാങ്ങേണ്ടിവരുമായിരുന്ന ചില മണിക്കൂറുകളുടെ ജോലി ഇനി ആവശ്യമില്ലാതായി. വെബ്സൈറ്റ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു. ഫലം കൈവന്നു. എന്നാൽ അതിനാവശ്യമായ മനുഷ്യാധ്വാനത്തിന്റെ അളവ് കുറഞ്ഞു.

ഇതുപോലൊരു മാറ്റം വളരെ വലിയ തോതിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലുകളിലും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് പ്രവർത്തി പ്രക്രിയകളിലും സംഭവിച്ചാൽ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം എത്ര വലുതായിരിക്കും?

പരമ്പരാഗതമായി, തൊഴിൽ ഉത്പാദനത്തിനുള്ള ഒരു മാർഗം മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിൽ വരുമാനം വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള പ്രധാന മാർഗങ്ങളിലൊന്നുമാണ്. തൊഴിലിലൂടെ ആളുകൾ വരുമാനം നേടുന്നു, വാങ്ങാനുള്ള ശേഷി കൈവരിക്കുന്നു, സാമ്പത്തിക ജീവിതത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു.

എന്നാൽ, കുറച്ച് ആളുകൾ മാത്രം നേരിട്ട് പങ്കെടുത്താലും ഉത്പാദനം തുടരാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുക?

മനുഷ്യാധ്വാനത്തിന്റെ ആവശ്യം കുറയുകയാണെങ്കിൽ, ഉത്പാദനത്തെക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു പ്രശ്നമായി വരുമാനവിതരണം മാറുമോ?

നിർമ്മിത ബുദ്ധി അധിഷ്ഠിത സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റത്തിന് പലവിധ സാധ്യതകളുണ്ട്.

നിർമ്മിത ബുദ്ധി ചില ജോലികളെ ഇല്ലാതാക്കിയേക്കാം.

അത് നിലവിലുള്ള ജോലികളുടെ സ്വഭാവം മാറ്റിയേക്കാം.

അത് ഓരോ തൊഴിലാളിയുടെയും ഉത്പാദനക്ഷമതയെ വളരെയധികം വർധിപ്പിച്ചേക്കാം.

ഇന്ന് നമുക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത പുതിയ തൊഴിലുകൾ അത് സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം.

സാധനങ്ങളും സേവനങ്ങളും ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ ആവശ്യമായ മനുഷ്യാധ്വാനത്തിന്റെ അളവ് അത് കുറച്ചേക്കാം.

ഒരുപക്ഷേ, ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായി, വരുമാനവിതരണത്തിലും സാമൂഹിക ജീവിതത്തിലെ പങ്കാളിത്തത്തിലും തൊഴിൽ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് തുടരേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന് തന്നെ നാം പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യേണ്ടിവന്നേക്കാം.

നിർമ്മിത ബുദ്ധി നമ്മുടെ ജോലികൾ കവർന്നെടുക്കുമെന്ന ശക്തമായ ഒരു ആശങ്ക ഇന്ന് നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ആ ഭയം ന്യായമാണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. തീർച്ചയായും, നിർമ്മിത ബുദ്ധിയുമായുള്ള എന്റെ രണ്ടു ദിവസത്തെ ഈ പരിചയം ഇത്രയും വിപുലമായ ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ മതിയായതല്ല.

എന്നാൽ, അതിലൂടെ കൂടുതൽ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു മാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. മനുഷ്യരുടെ ജോലികൾ യന്ത്രങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നു എന്നത് മാത്രമല്ല, ഒരുപക്ഷേ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട മാറ്റം, മുമ്പ് വിദഗ്ധരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ സാധാരണ മനുഷ്യർക്കു പ്രാപ്യമാകുന്നു എന്നതായിരിക്കാം.

ഈ മാറ്റം തുടർന്നുപോകുകയാണെങ്കിൽ, ഭാവിയിൽ ജോലി എന്ന ആശയത്തെ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ ജീവിതത്തിൽ തൊഴിലിനുള്ള സ്ഥാനത്തെയും നാം പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യേണ്ടിവന്നേക്കാം.

എന്റെ എഴുത്തുകൾക്കായി ഒരു ചെറിയ ഡിജിറ്റൽ ഇടം ഒരുക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെയാണ് ഞാൻ ഈ യാത്ര ആരംഭിച്ചത്. എന്നാൽ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും തൊഴിലിന്റെയും ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

എനിക്ക് ഇപ്പോഴും അതിന് കൃത്യതയാർന്ന ഒരു ഉത്തരവുമില്ല.